Anasayfa

Bu deftere uzun zamandır yazmıyor olmamın sebebi kısmen kafamdan yazıya dökecek tek bir makul, tutarlı düşünce geçmemesi diyebilirim. Zihnim, iğrenç derecede açık, bir benzetme yapmam gerekirse, atık kåğıtlarla, saç telleri ve çürümekte olan elma koçanlarıyla dolu bir çöp tenekesi gibi.

Sosyal ilişkilerim yerlerde sürünüyor. Umursadığım hiç kimse yok ve bu hissin karşılıklı olduğu aşikår. Bir insanın diğerini cezbetmesini sağlayan nedir? Geçen yıl çeşitli nedenlerle benimle olmayı isteyen bir adam vardı.
Görünüşüme güveniyordum, cazibeme güveniyordum ve egom doymuştu.

Sıradan bir sineği toplu iğnenin ucuna geçirip mikroskop altında inceleme fırsatını kaçırmayan doğa gözlemcilerinin bile dikkatini çekmeyen, ilginçliği bulunmayan değersiz biriydi, kayboldu.

Verdiği karardan sonra sanki varlığı, hayatı değişmiş sanki başka bir kişi artık ona arkadaşlık ediyordu, sanki artık yalnız değildi, sanki hoş bir kadın hayat yolunu onunla birlikte yürümeye razı olmuştu..

İnsanoğlunda ne kadar çok insanlık dışı, zalimce şeyin bulunduğunu, bütün dünyanın asil ve dürüst biri olarak tanıdığı herhangi bir kişinin içinde bile gizliden gizliye nice vahşi barbarlığın saklı olduğunu görerek ürperdi.

Sözcüklerinde ve bunları söyleyişindeki ses tonunda garip bir şey saklıydı. Bu sözlerde merhamet duygusu önünde diz çökme, merhamete çağrı gibi bir tını seziliyordu.

Ben hasta bir adamım. Hayır, bedenim degil, ruhum hasta, beynim hasta. Bütün değerlerimi kaybettim sanki.
Hiçbir şeyi umursamıyorum.

Geçmişte budalaca, işçi sınıfından üst seviyedeki, şık giyimli insanların hep zeki ve güzel şeylerden anlar olduğunu sanırdı. Güzel giyimle kültürün atbaşı gittiğini ve üniversite eğitimiyle bilginin aynı şey olduğunu düşünerek yanılmıştı.

Dünyanın güçlülere ait olmasına şaşmamak lazımdı. Köleler kendi köleliklerine saplantılı şekilde bağlanmıştı.

Devletten hiçbir beklentim yok. Tek beklentim, at sırtındaki kuvvetli adamın, devleti bu kokuşmuş beyhudeliğinden kurtarması...

Ben kendi beğenimi insanlığın ortak yargılarına göre
şekillendiremem.
Eğer bir şeyi beğenmiyorsam beğenmiyorumdur.

Açlık çekerken, aklı dünyadaki binlerce aç insandaydı, ama şimdi karnı doymuşken, aç insanları düşünmeyi bırakmıştı. Onları unutmuş, sevdalı bir adam olarak, dünyadaki saymakla bitmez onca sevdalıyı hatırlamıştı.

Ruth ona en sevdiği şiirleri okurken Martin zevkten mest oluyor, cennetin en üst katına çıkıyordu.

Haritası ya da pusulası olmadan yabancı denizlere sürüklenmiş gemi gibiyim. Ama şimdi artık ben de yönümü bulmak istiyorum.

"Şarkı söylemek güzel şey."

"Bugünlerde kitap taşıyan birini görmek gerçekten göz yaşartıcı."

Nen var zeze?"
- Hiç şarkı söylüyordum.
+ Şarkı mı söylüyordun?

“Ruhu çok ağrıyordu, her zaman gülüyor olmuş olsa bile.”

"Hiçbir şey beklemiyorum. Böylece hayal kırıklığına uğramıyorum."

“Bilesin ki kalbimiz kocaman olduğu sürece sevdiğimiz her şey içine sığar.”

Çünkü korku-insanın ilk ve temel duygusudur; korkuyla açıklanır her türlü ilk günah ve ilk Erdem. Korkudan doğdu benim erdemim de, bilim deniyor ona.

Ama mutluluktan deli olmak mutsuzluktan deli olmaktan daha iyidir,hantal dansetmek aksak yürümekten daha iyidir.Bu yüzden öğrenin şu bilgelik sözümü: En kötü şeyin bile iki iyi ters yüzü vardır.

Her şey gider,her şey geri gelir; varlık çarkının dönüşü bengidir.Her şey ölür,her şey yeniden çiçeklenir,varlığın yılı ebediyen sürer.

Kiminin yalnızlığı hastanın kaçışıdır; kiminin yalnızlığıysa,hastalardan kaçıştır.

Her dürüst adım sesini duyurur; oysa kedi sinsice yürür.

Merhametli olmam gerekirse, öyle anılmak istemem; eğer merhamet etsem de bunu uzaktan yapmak isterim.

Erkek korksun kadından, kadın sevdiğinde: o zaman herşeyi feda eder kadın ve başka hiçbir şeyin değeri kalmaz gözünde.
En çok kimden nefret eder kadın? -Demir şunu söyledi mıknatısa: " En çok senden nefret ediyorum, çektiğin için, ama kendine çekecek kadar da güçlü olmadığın için."

İnsanın sevilecek yanı bir öteye-geçiş ve bir batış olmasıdır.
Severim kendi erdemini seveni; çünkü Erdem yok olma istemi ve bir özlem okudur.
Severim ruhu harcanıp gideni, ne teşekkür bekleyen ne de etmek isteyeni: çünkü hep armağan eder ve kendisini esirgemek istemez o.

Yüksekleri amaçlayanın ortalamanın üstüne çıkabileceğini ama ortalamayı hedefleyenin büyük ihtimalle onun altına düşeceğini bilerek hareket etmeye çalışmıştım.Dilemek, umut etmek yoktu, yapacağım demek ve gereğini yapmak vardı benim için.

Bilgi önemlidir elbette ancak esas önemlisi bilgeliktir.Bilgelik bildiğini yaşamaktır. Bileceksin ve yaşayacaksın! Söz sahibinden ayrı gitmeyecek. Konuşmak bilgelik değildir, bilgelik bildiğini yapmaktır.

Ego sum qui sum…”Neysem oyum!”dedi.”İnsan”ın nitelikleri ile “insan”ın nitelikleri arasında dağlar kadar fark vardır. Bu sebepten yolculuğunda sadece örnek ol ve benzet ama benzeme, dedi.

Her şeyin mutlaka bir ikizi vardır evrende. Super simetri kanunu bize bunu öğretir.Aklıma eski metinlerde yer alan, “Işıltılı çiftinin sesini duyamayan, maddeye gömülenlerdir” ibaresi geldi. Her insanın bir ışıltılı çifti vardır deniyordu demek ki bizler karanlık kesim ile irtibat halindeyken ışıltılı dublemiz aydınlık ile irtibatta.

“Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.”

“Kimi tutkular rehberimiz olur yaşam boyunca. Kollarıyla bizi sarar. Sorgulamadan peşlerinden gideriz ve hiç pişman olmayacağımızı biliriz.”

“Seni seviyorum. Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum.”

“Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. İkinci defa ise oynayamam.”

“Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı. Çünkü o, benim için bütün insanlığın timsaliydi.”

“Yalnız onun yanındayken içimi müthiş bir korku, onu kaybetme korkusu sarardı.”

“Bir ümidim yok. Bu sondu. Artık hiçbir şeyin değişmesine imkan yok, lüzum da yoktu.”

“Bir kadının bize her şeyini verdiğini zannettiğimiz anda, onun hakikatte bize hiçbir şey vermemiş olduğunu görmek, bize en yakın olduğunu sandığımız o anda bizden, bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur olmak acı bir şey.”